Canım Kardeşlerim,

Şu hayat oyunundaki kişisel gelişimimi mehter takımının gidişine benzetiyorum: Gün oluyor, oyunu ben yazmışım gibi herşey berrak ve kolay görünüyor. Gün oluyor emin olduğumu sandığım temel kavramdan bile şüpheye düşüyorum. Her oyun gibi, hayat oyununda da kendimi rolüme kaptırıyorum bazen. Böyle olunca daha bir keyif alıyorum oynamaktan. Bir oyun oynadığımı unutuyorum ve oyunu gerçek sanıyorum. Rolümü ve bunun getirdiği herşeyi sahipleniyorum.

Kendimi rolüme kaptırınca ezbere sözler daha kolay geliyor aklıma. Onları söylerken doğru olup olmadıklarını, beğenilip beğenilmediğimi sorgulamıyorum. Kendim için seçtiğim maskeme yakıştığı sürece, onları söylemeye devam ediyorum. Rolümün gereği söylendi deyip işin içinden sıyrılıyorum. Kendimi oynarken seyretmekten çıkıp, oyuncumu ve seyircimi birleştiriyorum. Oyunun içinde adeta akıyorum. Kendi kendime “İşte!” diyorum. “Artık oyunu iyi oynadığımı biliyorum.”

Devamını oku...

Canım kardeşlerim,

Şu zihin-vücut ruh üçlüsünün çalışması ve birbiri ile olan ilişkisinin altında bazı sırlar gizli olabilir mi? Bu üçlünün nasıl birlikte çalıştığını gözlemlemek ve bu konudaki farkındalığımızın artışı bizim için sihirli sonuçlar doğuruyor olabilir mi?

Mesela siz yüzmeyi ilk öğrendiğiniz zamanı hatırlıyor musunuz? Daha doğrusu suya güvendiğiniz ve teslim olduğunuz zamanı. Yanlış hatırlamıyorsam, benim yüzmeyi öğrenmem 11-12 yaşlarım civarında gerçekleşmişti. Her yüzme bilmeyen gibi, ben de yüzmeyi bilmemekten dolayı ve öğrenmek konusunda birçok korku ve endişe taşıyordum. Taa ki bir yaz, benim için yüzmeyi öğrenmenin zamanı gelene kadar. O yaz gerekli cesareti göstererek, ayaklarımı su seviyesine çıkardım, paletlerimi çırptım ve kolumu kıpırdatmadan su üzerinde kaldığımı gördüm. Ve bununla birlikte bakın başka neleri öğrendim ve hissettim:

- Vücudumun bunu yapabildiğini görmek çok hayret vericiydi. Ama daha hayret verici olan şey vücudumun bu işi neredeyse yok denebilecek kadar az bir çaba ile yaptığını görmekti. 

Devamını oku...